اگرچه لاستیک طبیعی دارای چسبندگی ذاتی است، استحکام چسبندگی ایجاد شده توسط لاستیک به تنهایی اغلب برای بسیاری از کاربردها کافی نیست. بیشتر الاستومرهای مصنوعی تجاری، برعکس، فاقد چسبندگی{1}}چه نسبت به خود یا سایر سطوح هستند. در نتیجه، برای تقویت چسبندگی آنها، چسباننده های رزینی باید اضافه شوند. تعداد زیادی از سیستم‌های مبتنی بر لاتکس و حلال-به‌ویژه آن‌هایی که به عنوان چسب تماسی استفاده می‌شوند-به استفاده از انواع خاصی از رزین‌های چسبنده نیاز دارند.
چسباننده های معمولی معمولاً دارای جرم مولکولی نسبی بین 200 تا 1500 هستند و عموماً دارای ساختارهای مولکولی بزرگ و سفت و سخت هستند. آنها در طبیعت گرمانرم هستند و در دمای اتاق معمولا به صورت جامدات شیشه ای آمورف وجود دارند. آنها طیف گسترده ای از نقاط نرم شدن را از خود نشان می دهند که از مایعات در دمای اتاق گرفته تا جامدات شکننده و سخت با نقطه ذوب به 90 درجه می رسد. به طور کلی، آنها در هیدروکربن های آلیفاتیک، هیدروکربن های معطر و بسیاری از حلال های آلی رایج بسیار حل می شوند. از منظر چسبندگی، استحکام کششی، حفظ رنگ و مقاومت در برابر شکنندگی اکسیداتیو، انتخاب رزین چسبنده به طور قابل توجهی بر کیفیت کلی چسب تأثیر می گذارد. صمغ های اصلاح نشده و رزین های چوب را می توان به استر تبدیل کرد. در حالی که آنها در ابتدا مقداری چسبندگی نشان می دهند، پس از اتمام کاربرد چسب، مقاومت ضعیفی در برابر پیری نشان می دهند. استرهای رزین که از طریق هیدروژناسیون یا پلیمریزاسیون تثبیت شده اند، با این حال، در برابر تخریب اکسیداتیو مقاومت می کنند و بهترین ویژگی های عملکرد کلی را هنگامی که در فرمول های چسب استفاده می شوند، ارائه می دهند.
