چه زمانینشاسته اتصال کود دانه ایبه عنوان چسب برای تولید کود دانه ای استفاده می شود، ذرات به سختی تحت نسبت فرآیند استاندارد و شرایط نگهداری مناسب ترک می خورند. پایداری فوق‌العاده با خطر ترک خوردگی بسیار کمتر نسبت به چسب‌های غیرآلی سنتی ارائه می‌دهد. مکانیسم پیوند هسته در این است که نشاسته آب را جذب می کند، متورم می شود و پس از ژلاتینه شدن هیدروترمال پاره می شود و ساختارهای شبکه ای کلوئیدی بسیار چسبناک و سختی را تشکیل می دهد. این ساختارها به طور یکنواخت مواد خام پودری از جمله اجزای نیتروژن-فسفر-پتاسیم و مواد آلی را می پوشانند و ریز منافذ را درون ذرات پر می کنند. مواد پودری سست به طور محکم در کل جامد ادغام می شوند و ذرات با ساختار فشرده و نسبتاً سخت با مقاومت در برابر تغییر شکل مطلوب تولید می کنند.
در تولید استاندارد، تا زمانی که دوز نشاسته (معمولاً 2٪ تا 5٪)، یکنواختی اختلاط، دمای خشک کردن و مدت زمان به خوبی کنترل شود، ذرات کود نهایی به سختی متوسط و سطوح صاف دست می یابند. به سختی ترک خوردگی، ریزش پودر یا شکستگی در حین ذخیره سازی خشک در دمای محیط، حمل و نقل منظم و بارگیری و تخلیه رخ می دهد. در مقایسه با چسب های معدنی مانند خاک رس و پودر تالک، نشاسته اتصال کود دانه ای مزایای چقرمگی برجسته ای به ذرات می بخشد. گرانول های تشکیل شده توسط چسب های معدنی شکننده و مستعد ترک خوردگی خشک ناشی از تغییرات دما-رطوبت هستند، در حالی که ساختارهای کلوئیدی نشاسته می توانند تنش ناشی از انبساط حرارتی و انقباض سرد را به میزان متوسطی مهار کنند.
ترک خوردن چنین ذرات کودی نشان دهنده نتایج غیرعادی ناشی از تولید یا ذخیره سازی نامناسب به جای نقص ذاتی نشاسته اتصال کود دانه ای است. اولاً، افزودن نشاسته ناکافی در ایجاد چارچوب های پیوند شبکه ای کامل شکست خورده است. پودرهای خام به طور سست با حفره های داخلی بیش از حد به هم متصل می شوند و با جمع شدن ذرات پس از کم آبی، ترک ها ظاهر می شوند. ثانیا، فرآیندهای خشک کردن معیوب باعث تبخیر سریع رطوبت و سخت شدن سطح می شود، در حالی که رطوبت داخلی به آرامی تبخیر می شود و تنش ایجاد می کند. انقباض ناهموار بین داخلی و خارجی باعث ایجاد ترک در سطح می شود.
علاوه بر این، محیط‌های ذخیره‌سازی خشن به عنوان یکی دیگر از محرک‌های اصلی ترک عمل می‌کنند. اگر کود در محیطی مرطوب با نوسانات شدید دما برای دوره های طولانی نگهداری شود، کلوئیدهای نشاسته دچار انبساط مکرر جذب کننده آب و انقباض آب از دست می شوند. خستگی ساختاری و پیری باعث ایجاد ترک های ریز می شود. علاوه بر این، آب بندی مستقیم بدون خنک کننده کافی پس از تولید، گرمای باقیمانده را در داخل ذرات به دام می اندازد و اتلاف رطوبت را حفظ می کند، که بیشتر باعث ایجاد ترک می شود. در مقابل، ذرات خشک مهر و موم شده که به درستی تولید شده‌اند و با نشاسته اتصال کود دانه‌ای به هم متصل شده‌اند، شکل‌های دست نخورده خود را برای مدت طولانی بدون ترک خوردن یا آسیب حفظ می‌کنند و به طور کامل نیازهای اولیه برای ذخیره‌سازی، حمل و نقل و کاربرد کود را برآورده می‌کنند.
